อายุเยอะเเล้ว โมโหให้น้อยใช้ชีวิตให้สุข

ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ ยังไงเราก็ต้องเจอวันที่เหนื่อย หมดแรง อ่อนล้า ได้ทุกช่วงของชีวิต เพราะชีวิตคนเราคือการเดินทาง ก้าวเดินผ่านวันเวลา

ยากลำบากมาทั้งชีวิต ยุ่งมาแทบตลอดชีวิต หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ต้องใช้ไป ทรัพย์สมบัติจำเป็นต้องมีมากแค่ไหน จึงจะรู้สึกพอ

เงินทองกองเป็นภูเขา แลกกับสุขภาพที่ดีไม่ได้ สมบัติล้ำค่าบนโลกนั้นหายาก แต่สุขภาพที่ดีนั้นหาซื้อที่ไหนไม่ได้

ใช้จ่าย อดออม ตอนแก่กลับไม่มีใครมาดูแล เมื่อมีชีวิตอยู่ ไม่กล้าใช้ สุดท้ายเงินที่หามาได้ เมื่อเราหมดลม ก็เป็นเพียงกระดาษนั่นแหละ

ดังนั้น จงรู้จักใช้ชีวิตอย่างรอบคอบ แล้วสุดท้ายความสุข อยู่ที่รู้จักปล่อยวาง

เมื่อหิวก็กิน เมื่อง่วงก็นอน เมื่อคิดปล่อยวาง ทั้งชีวิตของเราก็จะสุขใจ

ตลอดชีวิตนี้หากคิดให้ดี ทุกอย่างเพียงสิ่งชั่วคราว เมื่อเราไม่อยู่ มันก็ไม่สำคัญแล้ว เมื่อไม่ได้สิ่งใด ตามที่ใจหวัง จงหัดปล่อยมือและรู้จักอวยพร

บางสิ่งที่ไม่ได้มาครอบครอง ให้คิดเสียว่า เรายังไม่คู่ควร

ไม่จำเป็นเลยที่ต้องไปไขว่คว้า ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีทางได้มา รังแต่จะมีคนเกลียด ..ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนเกินพอดี รังแต่จะทำให้คนรำคาญ

“สรรพสิ่ง” เป็นสิ่งจำเป็น ในการดำรงชีวิต

“เงินทอง” เป็นสิ่งจำเป็น ที่ใช้สำหรับการใช้จ่าย

“บ้าน” เป็นสิ่งจำเป็น ที่ใช้ในการพักอาศัย

“ยานพาหนะ” เป็นสิ่งจำเป็น ในการเดินทางสู่จุดหมาย

สิ่งต่างๆ ที่เราครอบครอง จะดีที่สุด หรือแค่พอมี ก็ล้วนไม่สำคัญเท่า ความสุขของคนข้างหลัง

คิดให้ทะลุ แล้วมองให้กว้างไกล เรียบง่ายนิด สับสนหน่อย เบิกบานให้ได้ แล้วอยู่อย่างมีความสุข

คนๆ หนึ่งจะเดินได้ไกลแค่ไหน กุญแจสำคัญคือใครจะเดินอยู่เคียงข้าง

ทางเดินของชีวิต ไปคนเดียวนั้นไปได้ไว แต่จะไปให้ไกล ต้องไปด้วยกัน

ที่มา แสนสบาย